หลักการ

รัฐบาลได้ใช้จ่ายเงินงบประมาณเพื่อการวิจัยและพัฒนาประมาณปีละหนึ่งหมื่นล้านบาท ซึ่งถึงแม้ว่าจะก่อให้เกิดประโยชน์ด้านการสร้างองค์ความรู้ใหม่ บุคลากรวิจัย และสิทธิบัตร ได้ในระดับหนึ่ง แต่ความคุ้มค่าทางเศรษฐกิจ โดยเฉพาะการใช้พลังด้านการวิจัยและพัฒนาเข้าหนุนการยกระดับการผลิตและการประสานพลัง เพื่อผลักดันประเทศเข้าสู่เศรษฐกิจใหม่และสังคมฐานความรู้นั้น อาจจะยังไม่สามารถที่จะบูรณาการให้เกิดเป็นสรรพกำลังเพื่อดำเนินการให้บรรลุเป้าหมายที่กำหนดได้ โดยเฉพาะการสร้างผลงานด้านนวัตกรรมที่เกิดจากการต่อยอดของผลงานวิจัย เนื่องจากขาดตลาดกลางที่เป็นศูนย์กลางในการเชื่อมโยงองค์ประกอบต่างๆ ข้างต้น และเป็นศูนย์กลางในการประเมินมูลค่าอย่างเป็นธรรม

สนช. จึงให้ความสำคัญในการริเริ่ม ชักนำ และเชื่อมโยงระหว่างหน่วยงานวิจัยทั้งในภาครัฐและเอกชน หน่วยงานสนับสนุนการวิจัยกับหน่วยงานด้านการผลิต การตลาด การลงทุน และสถาบันการเงิน เพื่อพัฒนาผลงานวิจัยออกไปสู่เชิงพาณิชย์ หรือแสวงหาผลงานวิจัยที่สอดคล้องกับความต้องการของภาคธุรกิจ โดยมีเป้าหมายเพื่อบุกเบิกในการนำงานวิจัยไปตอบสนองความต้องการของตลาด โดยเฉพาะการชักนำให้เกิดบริษัทใหม่ที่ใช้ฐานความรู้ด้านการวิจัยและพัฒนา อันจะนำไปสู่การเกิดนวัตกรรมในระดับกลุ่มบริษัท และนวัตกรรมเชิงยุทธศาสตร์ในระดับอุตสาหกรรมต่อไป